Loki deyince çoğunuzun aklına maalesef Marvel’daki uzun saçlı, bebek suratlı arkadaş geliyor, biliyorum. Ne kadar Marvel filmlerini sevmesem ve Nordik mitolojiyi basitleştirip kötü gösterdiklerini düşünsem de bu filmlerin insanların aklında eski mitlere karşı az da olsa bir merak uyandırmasından memnunum.
Tüm mitolojilerdeki en sevdiğim karakterlerden biri olan Loki’nin hikâyelerini bir Viking’in boynuzdan içercesine kana kana okurum ve hep eğlenceli, tartışmalı bulurum. O zaman sizi de bu soğukların başladığı günlerde ateşin başına alayım ve en sevdiğim Loki hikâyelerinden birini anlatayım. Hem de bir yemek yarışını.
Bu arada kafanızdaki görüntüyü de biraz düzeltelim. Mitlerdeki Loki de yakışıklıdır ama cin fikirli, huysuz biridir. Üstelik sakallıdır da. Thor ise filmdeki yakışıklı arkadaştan çok powerlifter Hafthor Björnsson’a (çoğunuz onu Game of Thrones’taki Mountain olarak tanırsınız) benzer, hem de biraz göbek salmış, sezon arası haline. Neyse, çok uzattık, hikâyeye geçelim.
Thor ile Loki bir gün yine yollara düşerler. Günlerce yürürler ve sonunda devlerin ülkesine, Utgard’a varırlar. Utgard’ın kralı onları karşılar ama öyle “hoş geldiniz, buyurun çorba içelim” tipi bir ev sahibi değildir. Kuralı nettir: Bu sarayda bir becerisi olmayan kalamaz.
Söz önce Loki’ye gelir. Loki de Loki’dir, tabii ki havasını atar: “Yemek yemede beni geçecek kimse yoktur.” Kral hiç istifini bozmaz, adamlarından Logi diye birini çağırır.
Salonun ortasına uzun bir tahta tekne koyarlar, içi baştan sona dağ gibi et doludur. Loki bir uçtan, Logi öbür uçtan başlar. İkisi de var güçleriyle yer ve teknenin tam ortasında burun buruna gelirler.
Loki bütün eti silip süpürmüş, geriye kemikleri bırakmıştır. Fena iş değil. Ama Logi’nin tarafına bakan herkesin ağzı açık kalır. Adam eti yemiş, kemikleri yemiş, orada durmayıp tahta tekneyi de yemiştir. Loki, hayatında ilk kez övündüğü bir işte rezil olmuştur.
Ertesi sabah, misafirler yola çıkarken kral gerçeği söyler: Logi bir insan değildir. Adı “alev” demektir. Loki o akşam ateşin kendisiyle yemek yarışına girmiştir.
Bu mitten çıkaracağımız ilk sonuç tabii ki kibrin ve aşırı özgüvenin tehlikesi olsa da aynı zamanda ateşin gücü karşısında bir tanrının bile ne kadar âciz olduğunu görüyoruz. Bir tanrı bile ateşe yenildiyse biz ölümlülere ne kalır? Fırına koyup “beş dakikaya bakarım” dediğiniz börek, telefona dalınca dibi tutan bamya, “biraz daha kalsın, içi iyi pişsin” diye mangalda kömürleşen ve sanki Medusa bakmış gibi taşa dönen köfte... Hepimiz bir akşam ateşle yemek yarışına girdik ve hepimiz kaybettik.
Peki bu yarışı kazanmanın yolu nedir arkadaşlar? Önce hazırlık: Eti pişirmeden yarım saat önce buzdolabından çıkarın ve kurulayın, ıslak et kızarmaz, haşlanır. Bütün malzemeyi hazırlayın, ocağı en son yakın. Tavada et mühürleyecekseniz tava iyice ısınmalı, soğan kavuracaksanız orta ateş yeter, acele eden soğanın dışını yakar, içini çiğ bırakır. Patatesi ve nohudu soğuk sudan başlatın ki dışı dağılmadan içi pişsin, makarnayı ise kaynar suya atın. Fırındaki tarifini senelerdir bildiğiniz börek ya da kısık ateşteki kuru fasulye için alarm kurup başka işe bakabilirsiniz ama sarımsak, süt ve karamel söz konusuysa başından bir an bile ayrılmayın. Sarımsak birkaç saniyede yanar, süt de tam arkanızı döndüğünüz an taşar. Logi sabırlıdır, sizin dikkatinizin dağılmasını bekler.
Ben de şimdilik ateşin başından kalkıyorum, ocakta bir şey unutmuşum gibi geliyor.
