Bir yüzük, bir kızak, bir bavul… Bu nesneler neden bu kadar önemli?
Sinemada bu soruya cevap veren bir kavram var: MacGuffin. Hitchcock'un sıkça kullandığı bu terim, hikâyeyi harekete geçiren ama kendisi çoğu zaman önemsiz olan nesne demek. Önemli olan nesnenin içeriği değil, karakterlerin onu ne kadar çok istediği.
Maltese Falcon'da herkes küçük bir kuş heykelinin peşinde. Sonunda heykelin sahte çıkması filmi hiç bozmuyor, çünkü hikâye heykelden değil, onun yarattığı hırstan besleniyor. Indiana Jones'ta Ahit Sandığı aynı işi görüyor. Pulp Fiction'daki parlayan bavulun içi ise hiç gösterilmiyor. Seyirci o boşluğu kendi hayal gücüyle dolduruyor.
Ama bazı nesneler MacGuffin'in ötesine geçiyor. Citizen Kane'deki Rosebud bunun en güzel örneği. Kane'in son sözü bir bulmaca gibi başlıyor ve gazeteci cevabı aramaya çıkıyor. Sonunda ortaya çıkan şey bir çocukluk kızağı. Nesne yalnızca bir arayışı başlatmıyor, bir adamın bütün hayatını açıklıyor.
Yüzüklerin Efendisi'ni izlediğimde beni en çok etkileyen de buydu. Hikâye bir yüzükle başlıyor ve karakterlerin gelişimi tamamen onun çerçevesinde kuruluyor. Frodo yüzüğü taşıdıkça değişiyor. Gollum onun yüzünden kendini kaybediyor, Boromir bir an için ona yenik düşüyor. Yüzük bir hedeften çok bir sınav gibi. Yola çıkanları teker teker deniyor ve herkesin içindeki gerçeği ortaya çıkarıyor.
İlginç olan şu: Biri hırsı, diğeri özlemi temsil eden bu iki nesne aynı yere varıyor. Yüzük güç isteyen insanı, Rosebud kaybettiğini arayan insanı gösteriyor. İkisi de kahramanı kendi içine döndürüyor.
Filmlerde kullanılan nesnelere dikkat edildiğinde, hikâyenin akışını da nesneye göre yorumlayabiliyoruz. Nerede başladı, nereye götürdü, kim istedi ve neden istedi? Bir nesne filmi başlatabilir ama asıl film, nesne yolcuyu değiştirmeye başladığı anda başlar. Çünkü iki saat boyunca yürüyen şey hiçbir zaman nesne olmadı, onu taşıyan hep bir insandı.