“Dün”, hatasıyla ve sevabıyla geride kalmıştır. Geçen günleri geri getirmek mümkün değildir. Yarının ne olacağı ise belli değildir. Hatta yarını yaşayacağımıza dair elimizde hiçbir garanti de yoktur. Gün bugündür, saat bu saattir, an bu andır. İnsan, ancak içinde bulunduğu anı değerlendirme imkânına sahiptir. Bu nedenle içinde bulunduğumuz her anı bir fırsat bilerek ahiret için hazırlık yapmak zorundayız.

Ahiretin azığı takvadır.

Öyleyse bir düşünelim: Bir gün sonsuz bir yolculuğa çıkacağımız kesin olduğu hâlde, inanan bir insanın bu yolculuk için hazırlık yapmaması düşünülebilir mi?

İnsanı aldatan, sonu gelmeyen emellerden ve ölçüsüz dünya sevgisinden kurtulmanın yolu, en büyük vaiz olan ölümü hatırlamaktan geçer. Ölümü bir an olsun aklımızdan çıkarmamalıyız. Nitekim Peygamber Efendimiz bir hadis-i şeriflerinde şöyle buyurmuştur:

“Ağızların tadını kaçıran ölümü çokça hatırlayınız.”

Peygamber Efendimiz, Abdullah bin Ömer’in omzundan tutarak onun şahsında bütün inananlara, yani bizlere şu nasihatte bulunmuştur:

“Dünyada sanki bir garip veya bir yolcu gibi ol. Kendini kabir ehlinden say.”

Gurbette yaşayan bir yabancı, bulunduğu yerde kalıcı olmadığının farkındadır. Oranın daimî sakinleri gibi hareket etmez. Çünkü bir gün doğup büyüdüğü asıl vatanına döneceğini bilir. Bulunduğu yerdeki makam, mevki, mal ve mülk onu fazla ilgilendirmez. Çünkü o, daha çok döneceği asıl vatanını düşünür. Hazırlıklarını ve birikimlerini buna göre yapar; bütün çabasını bu hedef doğrultusunda gösterir.

Geçici dünya hayatına takılıp kalmanın, kaçınılmaz olan bu yolculuğun sonunda insanın kendisini bulacağı ebedî hayata zarar vereceğinin bilincindedir.

Dünya hayatının geçici ve bir imtihan yeri olduğunu unutanların, ölüm anında yaşadıkları pişmanlığı ve dünyaya yeniden dönme arzularını Kur’an-ı Kerim bizlere şöyle anlatır:

“Nihayet onlardan birine ölüm gelip çatınca, ‘Rabbim! Beni dünyaya geri gönder. Ta ki terk ettiğim dünyada salih ameller işleyeyim.’ der. Hayır! Bu, onun söylediği boş bir sözden ibarettir...” (Mü’minûn, 99-100)

Bir başka ayet-i kerimede ise Rabbimiz şöyle buyurur:

“Onlar orada, ‘Ey Rabbimiz! Bizi buradan çıkar ki dünyada iken yapmakta olduklarımızdan başka, salih ameller işleyelim.’ diye feryat ederler. Onlara şöyle denilir: ‘Sizi, düşünüp öğüt alacak kimsenin öğüt alabileceği kadar yaşatmadık mı? Size uyarıcı da gelmedi mi? Öyleyse tadın azabı! Zalimlerin hiçbir yardımcısı yoktur.’” (Fâtır, 37)

Dünya hayatı geçicidir, fanidir ve aldatıcıdır. Asıl ve ebedî hayat ahiret hayatıdır. Dünya hayatı, insanı ahiret yolculuğuna hazırlanmaktan alıkoyan bir meşguliyete dönüşmemelidir.

Şu mısralara dikkatinizi çekmek isterim:

“Aldanma azizim dünyanın nakşına, nakkaşına,\
Hz. Âdem gibi girsen de binlerce yaşına,\
Bir gün getirirler seni şu musalla taşına.\
Kapatırlar seni karanlık bir kabre,\
Orada kendine eş, dost ara bul.”

Bu mısralardan da anlaşılacağı üzere, dünyanın çekici güzelliklerine ve cazibesine aldanmamak gerekir. Ne kadar yaşarsan yaşa, ne kadar zengin olursan ol, mutlaka bir gün seni musalla taşına getirirler. Ardından kazılmış bir kabre koyarlar.

İşte o zaman seni kurtaracak olan, dünyada yaptığın iyi amellerdir. Salih amellerin varsa işin kolaydır; yoksa hesabın çok daha zor olacaktır.

Kabirde insana yöneltilecek sorular arasında namazın da önemli bir yeri vardır. Namaz, kulun Allah'a karşı sorumluluklarının en başında gelir. Bu nedenle namazımıza, ibadetlerimize ve güzel amellerimize gereken önemi vermeliyiz.

Çünkü bir gün bu dünyadan ayrılacak ve geride bıraktığımız her şeyle değil, yaptığımız amellerle baş başa kalacağız.

Öyleyse henüz fırsatımız varken, dünyada bulunduğumuz süreyi iyi değerlendirelim. Allah'ın rızasını kazanmak için çalışalım, iyilik yapalım, kul hakkından sakınalım ve ahiret hazırlığımızı ihmal etmeyelim.

DEVAMI BİR SONRAKİ YAZIMIZDA…