Güneşte ve ayakta beni almaya gelecek aracı bekliyordum. Gözüm, hemen yanı başımda duran kafelerden birinin dışarıda duran masalarına ilişti. Oturacak yer yoktu. Yalnız başına oturan ve sanıyorum yaşça benden biraz büyük beyefendinin yanına gidip “affedersiniz, rahatsız etmeyeceksem şu boş sandalyeye kısa süreliğine oturabilir miyim” diye sordum; ne demek, tabii ki, buyurun diyerek, nazikçe izin verdi. Hemen sonra “böyle nazik bir dille sorduğunuz için de ayrıca teşekkür ederim” dedi. Tebessümle “örneklerimizi doğru yerden aldığımız içindir” dedim. Gülümsedi ve ne iş yaptığımı sordu. Kısaca anlattım. İlgiyle dinledi ve “kim bilir ne zor bir iştir” diyerek beni pek neşelendiren ve etkileyen hikâyesini anlatmaya başladı. Aynen aktarıyorum;
“Ben elektrik mühendisiyim. Mimarlarla çalışıyorum. Bundan 5 yıl kadar önce battım. Toparlanmam bayağı sürdü ama toparlandım çok şükür. Neden battığımı sormayın. Zira anlatırken üzülüyorum; sizi de üzmek istemem. Neyse efendim, battım. Elde yok avuçta yok. Yeni bir proje bekleyecek gücüm de kalmamıştı. İş yerimi kapatıp elemanları çıkarmak zorunda kaldım. Geçinmek için hemen para kazanacağım bir iş bulmam lâzım. Borç almak, kredi çekmek gibi çözümler oldum olası beni korkutmuştur. Üsküdar’da derin düşünceler içinde yürürken bir pidecinin garson aradığını gördüm. Hemen girdim ve günlük yevmiye karşılığında anlaştım. Akşam eşime durumu anlattım. “Sen yapamazsın, beceremezsin” diyerek vazgeçirmeye çalıştı ama nafile… Ne var yahu, al siparişi, ver pideyi, topla boşları bitti gitti… Neyini beceremeyecekmişim Koskoca elektrik mühendisi bunu mu beceremeyecek? Bir hafta çalıştım. Her şey yolundaydı. O bir haftanın sonunda işyeri sahibi bana “olmuyor” dedi. Kusura bakmayın, sizinle devam edemeyeceğiz. Şaşırdım. Nedenini sorduğumda, “müşterilere işveren gibi davranıyorsunuz” dedi. Bakışlarınız, tavırlarınız ve duruşunuz bir garson için fazla sert. Eğdim başımı ve eve döndüm. Hiçbir işi küçümsememek lâzımmış, anladım. İşten çıkarılmak değil, hanımın maskarası olmak üzdü en çok… Haklıymış.”
Kalkıp sarılmak istedim. O sırada beni almaya gelen aracı gördüm. “Gerçekten çok memnun oldum” diyerek yanından ayrıldım. Yolda aklıma Mevlana’nın Mesnevi’sinde geçen bir masal, dahası, masalda geçen bölüm geldi. Alınmış bir karara karşı gelen ve “benim bir fikrim var” diyen tavşana, yaşlı ve büyük bir ayı, “Tavşan, haddini bil, ya yolu şaşırdı ya da bizim izimizde bir hata var” diyerek karşılık verir. Tavşan da, “değerli büyüklerim, yapmayın; koskoca okyanuslar ufacık saman çöpünü başının üstünde taşırken sizdeki bu kibir ne! Arının bildiğini yılan bilir mi? Yılanın marifetleri aslanda mevcut mudur? Karıncanın aklıyla balığın aklı bir midir? Benim de bir fikrim var, dinleyin hele!” der. Elbette hatırladığım gibi yazdım. Biz anlamın peşinde olalım.
Muhabbetle…
